สำนักข่าวท้องถิ่น Kachin News Group รายงานเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2569ว่า ชาวบ้านในเมือง’หม่าฉั่นบ่อ’ เขตเมืองปูเต่าโอ่ ทางเหนือของรัฐคะฉิ่น ประเทศพม่า ได้เรียกร้องให้หยุดการทำเหมืองทองในพื้นที่โดยทันที หลังมีการทำเหมืองอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในหมู่บ้าน ‘สิ่นโหล่งดั่ม 2’ ซึ่งส่งผลทำลายพื้นที่เกษตรกรรมและกำลังคุกคามวิถีชีวิตดั้งเดิมของคนในพื้นที่
ชาวบ้านเปิดเผยว่า การทำเหมืองในหมู่บ้านสิ่นโหล่งดั่ม 2 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตหมู่บ้าน ‘ทารันดั่ม’ กำลังดำเนินการ โดยมีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นเข้ามาเกี่ยวข้องโดยตรง รวมถึงสมาชิกของกรมการปกครองส่วนท้องถิ่น ตำรวจ ฝ่ายกรมที่ดิน และฝ่ายบริหารหมู่บ้าน
“การทำเหมืองทองคำดำเนินมาอย่างต่อเนื่องในเนินเขาโดยรอบ’นัมสะบัม’ตั้งแต่ปี 2566 ตอนนี้เมื่อแหล่งแร่เหล่านั้นหมดแล้ว ผู้ประกอบการจึงขยายไปยังพื้นที่เกษตรกรรม” ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวและว่า “พืชพรรณและทุ่งนาโดยรอบนัมสะบัมถูกทำลายไปหมดแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังย้ายเข้าไปในหมู่บ้านสิ่นโหล่งดั่ม 2 โดยได้รับการสนับสนุนจากตำรวจ ทหาร และเจ้าหน้าที่จากกรมการปกครองส่วนท้องถิ่นและกรมที่ดิน”
ชาวบ้านยังเปิดเผยว่า หมู่บ้านสิ่นโหล่งดั่ม 2 มีพื้นที่ทำการเกษตรกว่า 1,265 ไร่ โดยมีการขุดพื้นที่ไปแล้วกว่า 25 ไร่ โดยใช้รถขุดดินประมาณ 10 คัน ซึ่งคนงานเหมืองและผู้ประกอบการธุรกิจจากเมืองหม่าฉั่นบ่อและเมืองปู่ต่าโอ่ กำลังกว้านซื้อที่ดินก่อนที่จะเริ่มขุด โดยมีหน่วยงานท้องถิ่นอำนวยความสะดวกในการทำธุรกรรม
“ผู้ประกอบการซื้อที่ดินก่อนที่จะขุด และเจ้าหน้าที่สำนักงานที่ดินและตำรวจมีส่วนเกี่ยวข้องในการซื้อขายเหล่านั้น เกษตรกรหลายคนไม่เคยต้องการขายที่ของตน แต่เมื่อการทำเหมืองรุกล้ำเข้าไปในที่ดินแปลงข้างเคียง พวกเขารู้สึกถูกบีบให้ต้องขาย จนถึงตอนนี้มีการขุดไปแล้วประมาณ 25 ไร่”ชาวบ้านกล่าว
สื่อท้องถิ่นยังรายงานว่า เนื่องจากมีนาข้าวล้อมรอบพื้นที่ทำเหมือง เกษตรกรจึงแสดงความกังวลอย่างมากต่อคลองชลประทานและระบบจ่ายน้ำที่เสียหาย